Najpierw była ciemność, głęboka i niepokojąca, potem dało się zobaczyć jakąś postać ze świecą, która spokojnie i majestatycznie przeszła przez scenę. Usiadła na schodach i powiedziała smutny wiersz. Potem były kolejne wiersze, niekoniecznie smutne i dużo dobrej muzyki oraz fotografie, jak wyjęte ze starych albumów, wyświetlane na dużym ekranie. Można było rozpoznać dziecięce i młodzieńcze twarze chrzanowskich poetów.

Przeczytaj więcej na: http://www.chrzanow.pl/index.php?id=229&p=news,1106,show,1135.